صلی الله علیک یا ام المومنین خدیجه کبری  

حضرت رسول صل الله علیه وآله فرمودند: «کجا مثل خدیجه پیدا می شود  او مرا تایید کرد در حالی که همه مرا تکذیب کردند»(بحار الانوار ج۶ ص ۱۱)

حرم مطهر ام المومنین ، سرچشمه کوثر حضرت خدیجه کبری سلام الله علیها قبل از تخریب بدست وهابیت 

دهم ماه مبارک رمضان سالروز رحلت شهادت گونه بزرگ بانوی اسلام ،ام الزهرا سلام الله علیها

حضرت خدیجه کبری علیهما السلام

را به محضر ولی امر امام زمان عج الله تعالی فرجه شریف وشیعیان جهان تسلیت می گوییم

خداوندا به حق عمویش حضرت علی اصغر علیه السلام در فرج ولیت امام زمان ارواحنا فداه تعجیل بفرما 

بسم الله الرحمن الرحیم

 نقد سخنی دیگر از جناب آقای واعظ زاده خراسانی وهم فکرانش

 آيا على عليه السلام با اختيار با ابوبكر بيعت كرد؟

جناب آقاى واعظ زاده‏ فرموده ايد: حضرت "به خاطر حفظ اسلام، بدون اجبار و با اختيار خود، با ابوبكر بيعت كرده و نهايت همكارى را در خلال تمام حوادث اهل ردّه بااو داشته است، و به نصح و خير خواهى براى او، ادامه داده تا آن خطر رفع شده است، بعد هم با عمر بيعت كرده، رفتار آن دو تن را ستوده است".

از كدام بيعت با اختيار و بدون اجبار سخن مى‏گوييد؟

از آن بيعتى كه واپسين روزهاى رحلت جانگداز رسول گرامى(ص) انجام گرفت؟

ظاهراً مراد جنابعالى اين نيست، بلكه هيچ عاقلى چنين سخن به زبان نمى‏راند.

زيرا قضيّه بقدرى مفتضحانه است كه قلمِ پاره‏اى از مورخين مانند طبرى كه بدينجا رسيده سر بشكسته، و نتوانسته حقيقت را ترسيم كند. و با يك جمله سربسته مانند: (جامعه تحمل شنيدن چنين مطالبى ندارند)، بر روى آن سر پوش گذاشته و رها كرده است.

"كرهت ذكرها لما فيه مما لا يحتمل سماعها العامة". چون‏ تاريخ الطبري ج 3 ص 557، تحقيق نخبة من العلماء، طبعة مؤسسة الأعلمي. داستان هجوم به خانه زهراى مرضيّه (س) و تهديد به آتش زدن، چيز فراموش شدنى نيست، البته به مقدارى كه طبرى صلاح دانسته و جامعه تحمل شنيدن آن را داشته اند: "أتى عمر بن الخطاب منزل علىّ وفيه طلحة والزبير ورجال من المهاجرين فقال: واللّه لأحرقنّ عليكم أو لتخرجنّ إلى البيعة، فخرج عليه الزبير مصلتاً بالسيف فعثر فسقط السيف من بده فوثبوا عليه فأخذوه". تاريخ الطبرى ج 2 ص 443. ورجوع شود به السقيفة وفدك از جوهرى، ص 52 و 73 با تحقيق دكتر محمد هادى امينى چاپ الكتبى - بيروت، شرح نهج البلاغه ابن أبي الحديد ج 2 ص 56 و ج 6 ص 48 والامامة والسياسة با تحقيق شيرى ج 1 ص 30 و با تحقيق زينى ج 1 ص 19.

شما را به خدا، اين چه بيعتى است كه على(ع) را كشان كشان به مسجد مى‏برند و با تهديد به قتل او را وادار به بيعت مى‏كنند؟!! و حضرت اشك مى‏ريزد و ناله مى‏كند فرياد بر مى‏آورد و به رسول گرامى شكوه مى‏كند: "فأخرجوا عليا ومضوا به إلى أبي بكر فقالوا له : بايع ، فقال : إن لم أفعل فمه ؟ قالوا : إذا واللّه الذي لا إله إلا هو نضرب عنقك ، قال : إذا تقتلون عبد اللّه وأخا رسوله . قال عمر : أما عبد اللّه فنعم، وأما أخا رسوله فلا ، وأبو بكر ساكت لا يتكلّم . فقال عمر: ألا تأمر فيه بأمرك ؟ فقال : لا أكرهه على شئ ما كان فاطمة إلى جنبه. فلحق علي بقبر رسول اللّه صلى اللّه عليه وسلم يصيح ويبكي وينادي : يا ابن أم إن القوم استضعفوني وكادوا يقتلونني. الإمامة والسياسة ص 12، باب كيف كانت بيعة علي بن أبي طالب.

و اين چه بيعتى است شمشير بر گردن على(ع) نهاده و او را به بيعت وا مى‏دارند. "وفي رواية المخالف فبايعت واللج على قفي قال عبد الصراط المستقيم لعلي بن يونس العاملي المتوفى 877، ج 3 ص 117، بتحقيق محمد باقر البهبودي، ط. المكتبة المرتضويّة. الرحمن بن عوف: فلا تجعل يا علي سبيلاً إلى نفسك ، فإنّه السيف لا غير". الامامة والسياسة ، تحقيق الشيري ج 1 ص 45، تحقيق الزيني ج 1 ص‏31.

در كجاى عالم سابقه دارد كه حاكم جامعه بعنوان بيعت دست خود را بر دست بسته شهروندى بكشد: "فقالوا له: مد يدك فبايع! فأبى عليهم فمدّوا يده كرهاً ، فقبض على أنامله فراموا بأجمعهم فتحها فلم يقدروا، فمسح عليها أبو بكر وهي مضمومة". إثبات الوصيّة ص 146، الشافي ج 3 ص 244 ، علم اليقين ج 2 ص 386 بيت الأحزان ص 118، الأسرار الفاطميّة للشيخ محمد فاضل المسعودي: 122.

و اگر مراد جنابعالى همان بيعتى است كه پس از شهادت جانگداز حضرت صديقه طاهره (س) انجام گرفت، گرچه در آن از تهديد به قتل و آتش زدن خانه و كشاندن على به مسجد خبرى نيست ولى با يك ملاحظه سطحى به آنچه در طول شش ماه گذشته بر سر جامعه نوپاى اسلامى آمده و مشكلاتى كه مسلمانها با آن مواجه گشته اند، على(ع) مجبور به بيعت گرديده است، كه مرور به سخنان حضرت، بهترين گواه اين ادعا است.

و اين صداى رساى على(ع) است كه در تاريخ طنين افكن شده:

بخدا سوگند باور نمى كردم و به ذهنم خطور نمى‏كرد كه ملت عرب اين چنين به توصيه هاى رسول اكرم پشت و پا زده و خلافت را از خاندان رسالت دور سازد، تنها نگرانى من، روى آوردن بدون حساب مردم به طرف ابوبكر بود ولى من زير بار اين چنين بيعتى كه شاخصه هاى دينى نداشت نرفتم، تا آنجا كه ديدم گروهى، از اسلام برگشته و براى نابودى دين محمد(ص) كمر همت بسته اند و ترسيدم اگر به يارى اسلام و مسلمانان بر نخيزم، بايد شاهد رخنه جبران ناپذيرى در دين باشم و يا نابودى آن را نظاره كنم، كه اين مصيبت بر من دشوارتر از مصيبت از دست دادن حكومت زود گذر بر مردم خواهد بود. پس در ميان آن همه آشوب و غوغا بپا خواستم و توطئه دشمنان دين را در نطفه خفه كردم و آيين پيامبر گرامى را نجات دادم: "فو اللّه ماكان يلقى في روعي ولا يخطر ببالي أنّ العرب تزعج هذا الأمر من بعده صلى اللّه عليه وآله عن أهل بيته ، ولا أنّهم منحوه عنّي من بعده ، فما راعني إلا انثيال الناس على فلان يبايعونه ، فأمسكت يدي حتّى رأيت راجعة الناس قد رجعت عن الاسلام يدعون إلى محق دين محمد صلى اللّه عليه وآله ، فخشيت إن لم أنصر الاسلام وأهله أن أرى فيه ثلماً أو هدماً تكون المصيبة به علي أعظم من فوت ولايتكم التي إنما هي متاع أيام قلائل يزول منها ما كان كما يزول السراب ، أو كما يتقشع السحاب ، فنهضت في تلك الاحداث حتى زاح الباطل وزهق ، واطمأن الدين وتنهنه" نهج البلاغة، الكتاب الرقم 62، كتابه إلى أهل مصر مع مالك الأشتر لمّا ولاه إمارتها. آرى على(ع) نمى تواند تحمل كند كه آيين مقدس اسلام كه ثمره سالها تلاشهاى بى وقفه رسول گرامى(ص) و خونبهاى هزاران شهيد به خون خفته است از بين رفته و تازه مسلمان شده‏ها بر اثر كج انديشى و انحرافى كه در سران حكومتى مشاهده مى‏كنند، از اسلام برگشته و به آداب جاهليت روى آورند، و جامعه گرفتار آشوب وجنگ خانمانسوز داخلى شود :"بايع الناس أبا بكر وأنا واللّه أولى بالأمر وأحقّ به ، فسمعت وأطعت مخافة أن يرجع الناس كفارا ، يضرب بعضهم رقاب بعض بالسيف ، ثم بايع أبو بكر لعمر وأنا واللّه أولى بالأمر منه ، فسمعت وأطعت مخافة أن يرجع الناس كفاراً". مناقب الخوارزمي ص 313، فصل 19، فرائد السمطين ج 1 ص 320 رقم 251، تاريخ مدينة دمشق ج 42 ص 434، ميزان الاعتدال: ج 1 ص 442، لسان الميزان: 156/2 وكنز العمال ج 5 ص 724.

على(ع) در دوراهى ميان ارتداد مردم و برگشتن آنان به رسوم جاهليت و ميان ظلم وبيدادى كه بروى روا داشته اند، صبر شكيبايى بر ستم بر خويش را انتخاب مى‏كند اگر چه عمق فاجعه خيلى درد آور بود و هيچ حدّ و مرزى نمى شناخت: "خيّروني أن يظلموني حقّي وأبايعهم، أو ارتدت الناس حتى بلغت الردة أحداً فاخترت أن أظلم حقّي وإن فعلوا ما فعلوا". الشافي في الإمامة ج 3 ص 244.

جناب آقاى واعظ زاده، جمله "وأطعت مخافة أن يرجع الناس كفّاراً ، يضرب بعضهم رقاب بعض بالسيف" دليل بر اين نيست كه على(ع) مجبور به بيعت گرديده؟

آيا جمله "فاخترت أن أظلم حقّي وإن فعلوا ما فعلوا" گواه بر اين نيست كه على(ع) هيچ چاره‏اى جز بيعت نداشت؟

جناب آقا واعظ زاده مگر خود على(ع) فرياد نمى‏زند: اگر عمويم حمزه و برادرم جعفر زنده بودند هرگز به اجبار تسليم بيعت نمى‏شدم ولى چه كنم گرفتار عباس و عقيل شده‏ام كه آگاهى آنچنانى از اسلام ندارند: "ولو كان لي بعد رسول اللّه ( صلى اللّه عليه وآله ) عمي حمزة وأخي جعفر لم أبايع كرهاً ، ولكني بليت برجلين حديثي عهد بالإسلام ، العباس وعقيل". كشف المحجة سيد بن طاووس ص‏180، فصل 155، چاپ المطبعة الحيدرية في النجف، ورجوع شود به: المسترشد محمد بن جرير الطبري ص 417، باتحقيق محمودي، نهج السعادة للشيخ المحمودي: 219/5، معادن الحكمة لعلم الهدى: 33/1 وبحار الأنوار: 15/30. چرا به ناله جانسوز امير مؤمنان(ع) گوش فرا نمى‏دهيم كه از هر كوى و برزن بر خاسته: "ما زلت مظلوماً منذ قبض اللّه نبيه صلى اللّه عليه واله والى يوم الناس هذا". الشافي في الإمامة ج 3 ص 110، شرح نهج البلاغة ابن ابى الحديد ج 20 ص 283، ورجوع شود به: الامامة والسياسة، تحقيق الشيري ج 1 ص 68، تحقيق الزيني ج 1ص 49، بحار الأنوار ج 29 ص‏628.

مگر على(ع) نيست كه به هنگام خطبه خواندن، صداى مظلومى را مى‏شنود كه ناله "وا مظلمتاه" سر مى‏دهد، حضرت او را به نزد خود مى‏خواند و مى‏گويد: اگر به تو يك ظلم روا شده، در حق من به تعداد تمام ذرّات عالم ستم روا گرديده. بيا باهم فرياد "وا مظلوماه" سر دهيم.

بيا سوته دلان نزد هم آييم:

"بينا علي - عليه السلام - يخطب إذ قام أعرابي ، فصاح وامظلمتاه ! فاستدناه علي - عليه السلام - ، فلمّا دنا ، قال له : إنّما لك مظلمة واحدة ، وأنا قد ظلمت عدد المدر والوبر ، قال : وفي رواية عباد بن يعقوب ، أنّه دعاه ، فقال له : ويحك ! وأنا واللّه مظلوم أيضا ، هات فلندع على من ظلمنا". شرح نهج البلاغه ابن ابى الحديد ج 4 ص 106. الغارات ج 2 ص 768، كتاب الأربعين محمد طاهر القمي الشيرازي ص 191. اين قضيه بطورى از مسلمات تاريخ گرديده كه ابن ابى الحديد ادعاى تواتر مى‏نمايد:

"واعلم أنّه قد تواترت الأخبار عنه عليه السلام بنحو من هذا القول ، نحو قوله : مازلت مظلوماً منذ قبض اللّه رسوله حتّى يوم الناس هذا. وقوله : اللهمّ أخز قريشاً فإنّها منعتني حقّي ، وغصبتني أمرى. وقوله : فجزى قريشاً عنّي الجوازى ، فإنّهم ظلموني حقّي، واغتصبوني سلطان ابن أمّي. وقوله ، وقد سمع صارخا ينادى : أنا مظلوم فقال: هلمّ فلنصرخ معاً، فإنّى مازلت مظلوماً". شرح نهج البلاغة ج 9 ص 306.

به چه زود فراموش كرديم سخن على را در خطبه شقشقيه كه فرمود: صبر پيشه كردم در حالى كه خار در چشم و استخوان در گلويم بود و مى‏نگريستم كه چگونه حق و ميراث مرا به غارت مى‏برند.

"صبرت وفي العين قذى وفي الحلق شجى أرى تراثي نهباً". نهج البلاغه، خطبه 3.

كار مظلوميت على(ع) به جايى رسيده كه عمر بن خطاب نيز بدان اعتراف كرده است. آنجا كه ابن عباس مى‏گويد در كوچه‏هاى مدينه با عمر قدم مى‏زديم كه ناگهان گفت: اى ابن عباس! رفيقت على را مظلوم مى‏بينم، من به وى گفتم اگر اينچنيين مى‏پندارى پس چرا حق اورا به وى بر نمى‏گردانى؟

پاسخ داد: مردم براى اينكه على جوان و سن او كم بود، شايسته اين مقام ندانستند.

به وى گفتم: به خدا سوگند، روزى كه خداوند دستور داد سوره برائت را از رفيقت ابوبكر بگير وبراى مردم مكه خواند، سن او را كوچك نشمرد. وى از اين سخن بى‏پرواى من، آزرده شده و از من جدا گرديد و به راهش ادامه داد.

"روى الزبير بن بكار في كتاب الموفقيّات عن ابن عباس، قال: إنّي لأماشي عمر في سكّة من سكك المدينة ، يده في يدي. فقال : يا بن عباس ، ما أظنّ صاحبك إلا مظلوماً ، فقلت في نفسي : واللّه لا يسبقني بها، فقلت: يا أمير المؤمنين ، فاردد إليه ظلامته ، فانتزع يده من يدي ، ثمّ مرّ يهمهم ساعة ثمّ وقف ، فلحقته.

فقال لي : يا بن عباس ، ما أظنّ القوم منعهم من صاحبك إلّا أنّهم استصغروه، فقلت في نفسي: هذه شرّ من الأولى، فقلت : واللّه ما استصغره اللّه حين أمره أن يأخذ سورة براءة من أبي بكر. قال : فأعرض عنّي وأسرع ، فرجعت عنه". شرح نهج البلاغة ابن أبي الحديد ج 6 ص 45 و ج 12ص 46، ط مصر، بتحقيق محمد أبو الفضل، السقيفة وفدك جوهري ص 72 ، كشف اليقين علامه حلى ص 461 ح 561.

سيد مرتضى با صراحت تمام مى‏گويد: بعد از آنكه على(ع) زمام امر را به دست گرفت، بر خلفاى ثلاثه ايراد گرفت و مشروعيت حكومت آنان را زير سؤال برد، و اين گواهى است كه رفتار مسالمت آميز على با آنان و بيعت حضرت، با رضايت انجام نگرفته است.

"إنّ عليا(ع) بعد ما بويع واستقر الامر له بعد عثمان، أظهر النكير على الخلفاء الثلاثة الذين سبقوه وكشف بذلك أنّه كان قد سالمهم وبايعهم لاعتبارات عدة ليس منها الرضا بهم". الشافي في الإمامة: ج 3 ص 110. ودر جاى ديگر بعد از نقل بيعت اجبارى و شكوه‏هاى حضرت مى‏گويد: "وفيما أشرنا إليه كفاية ودلالة على أنّ البيعة لم تكن عن رضى واختيار". الشافي في الإمامة: ج 3 ص 244.

حبه علی ایمان و بغضه الکفر

اهانت به ساحت مقدس جناب بابا شجاع الدین فیروز ابولولو رحمه الله علیه را به پیشگاه ولی امر امام زمان ارواحنا فداه تسلیت عرض کرده وآن را محکوم می نماییم  

به همین مناسبت و با توجه به موج شبهات که اخیرا در باب مسائل اعتقادی تشیع و نسبت به جناب ابولولو رحمه الله علیه و وحدت اسلامی با قربانی شدن حقیقت رخ داده شده ومتاسفانه این شبهات از طرف کسانی که در لباس تشیع هستند مطرح می شود برآن شدیم تا آن ها را مطرح کرده و با کمک اساتید حوزه علمیه به آنان پاسخ دهیم

                  آيا خلافت ابوبكر با اجماع مهاجرين و انصار محقق شد؟

                                جناب آقاى واعظ زاده خراسانی!

در  مصاحبه با فصل نامه نهج البلاغه ، از مشروعيت خلافت خلفا، تحت عنوان "اولويت دوم با پشتوانه اجماع مهاجر و انصار" فرموده‏ايد:

"در چنين صورتى، شوراى اهل حلّ و عقد و انصار و مهاجر كه مى‏توانست جلوى منافقان و مرتدان و هم يهود و نصارى را كه از اسلام زخم خورده بودند و انتظار فوت پيغمبر را مى‏كشيدند، بگيرد".

"در اين صورت، تكليف دوم يعنى تشكيل خلافت با اجماع مهاجر و انصار، كه طبعاً مراد پيروى از اكثريت است، نه اجتماع كلى، و نبايد سراغ تخلف افراد محدود رفت تا اجماع را خدشه‏دار كرد - اين كه فعليت و مشروعيت پيدا مى‏كند، به لحاظ موقعيت خطير اسلام در آن هنگام". فصلنامه نهج البلاغه: شماره 4 و 5 ص 176.

جناب آقاى واعظ زاده! از كدام اجماع سخن مى‏گوييد كه استوانه‏هاى كلامى اهل سنت از آن بى خبرند؟

مگر ماوردى شافعى متوفاى 450 و ابويعلى حنبلى متوفاى 458 به صراحت نگفته‏اند: در بيعت ابوبكر، اجماعى در كار نبوده و هر گونه سخن از اجماع سخن به گزاف است. "فقالت طائفة: لا تنعقد إلا بجمهور أهل العقد والحلّ من كلّ بلد، ليكون الرضا به عامّاً ، والتسليم لإمامته إجماعاً، وهذا مذهب مدفوع ببيعة أبي بكر رضي اللّه عنه على الخلافة باختيار من حضرها ، ولم ينتظر ببيعته قدوم غائب عنها". الأحكام السلطانيّة ماوردى: ص 33 و الأحكام السلطانيّة ابو يعلى محمد بن الحسن الفراء: ص 117.

و از كدام شوراى اهل حلّ عقد انصار و مهاجر، دم مى‏زنيد كه مفسران بزرگ اهل سنت از آن بى اطلاعند؟

مگر قرطبى مفسر بزرگ، متوفاى 671، نگفته: امامت، با يك نفر از اهل حلّ عقد منعقد مى‏شود و نيازى به گردآمدن تعداد زياد نيست، همانگونه‏اى كه خلافت ابوبكر با نظر فقط عمر، پايه ريزى شد: "فإن عقدها واحد من أهل الحلّ والعقد فذلك ثابت، ويلزم الغير فعله، خلافاً لبعض الناس حيث قال: لا ينعقد إلّا بجماعة من أهل الحلّ والعقد، ودليلنا: أنّ عمر (رض) عقد البيعة لأبي بكر". جامع أحكام القرآن: ج 1، ص 269 تا 272.

سخن از چه اجماعى است كه متكلم بزرگ اهل سنت همانند امام الحرمين، منكر آن است! و مى‏گويد: در تشكيل امامت، نيازى به اجماع نيست، همانگونه‏اى كه در امامت ابوبكر بدون آنكه اجماعى در ميان باشد و قبل از آنكه خبر امامت آن در بلاد اسلامى به گوش اصحاب برسد، حكمها امضا گرديد و بخشنامه‏ها صادر شد. و در پايان نتيجه مى‏گيرد كه: امامت با تأييد يك نفر از اهل حل و عقد تشكيل مى‏گردد: "اعلموا أنّه لا يشترط في عقد الإمامة، الإجماع؛ بل تنعقد الإمامة وإن لم تجمع الأمّة على عقدها، والدليل عليه أنّ الإمامة لمّا عقدت لأبي بكر ابتدر لإمضاء أحكام المسلمين ، ولم يتأن لانتشار الأخبار إلى من نأى من الصحابة في الأقطار ، ولم ينكر منكر. فإذا لم يشترط الإجماع في عقد الإمامة، لم يثبت عدد معدود ولا حدّ محدود ، فالوجه الحكم بأنّ الإمامة تنعقد بعقد واحد من أهل الحلّ والعقد". كتاب الإلهيّات: ج 2، ص 523.

كدام اجماعى را پشتوانه خلافت ابوبكر مى‏دانيد كه عضد الدين ايجى از پايه گذاران كلامى اهل سنت، منكر آن است و به صراحت مى‏گويد: هيچ دليل عقلى و نقلى براى اعتبار اجماع در كار نيست و همين‏كه يك يا دو نفر از اهل حل و عقد اقدام به بيعت نمايند، امامت تشكيل مى‏شود همانگونه‏اى كه امامت ابوبكر با بيعت عمر و امامت عثمان با بيعت عبدالرحمان پسر عوف منعقد گرديد: "وإذا ثبت حصول الإمامة بالاختيار والبيعة ، فاعلم أنّ ذلك لا يفتقر إلى الإجماع ، إذ لم يقم عليه دليل من العقل أو السمع ، بل الواحد والإثنان من أهل الحلّ والعقد كاف ، لعلمنا أنّ الصحابة مع صلابتهم في الدين اكتفوا بذلك، كعقد عمر لأبي بكر ، وعقد عبد الرحمن بن عوف لعثمان".

و جالب اينجاست كه همو اضافه مى‏كند: در امامت ابوبكر، اجتماع مردم مدينه را هم لازم نديدند تا چه رسد به اجتماع تمام امت!!!: "ولم يشترطوا اجتماع مَن في المدينة فضلاً عن اجتماع الأمّة. هذا ولم ينكر عليه أحد، وعليه انطوت الأعصار إلى وقتنا هذا". المواقف في علم الكلام طبع مصر 1325 ه' : ج 8، ص 351.

و همچنين ابن عربى مالكى متوفاى 543، از ديگر شخصيتهاى بزرگ اهل سنت مى‏گويد: در انتخاب امام، نياز به حضور تمام مردم در انتخابات نيست، بلكه با شركت يك يا دو نفر، انتخابات صورت مى‏گيرد!!!: "لا يلزم في عقد البيعة للإمام أن تكون من جميع الأنام بل يكفي لعقد ذلك إثنان أو واحد". شرح سنن الترمذى: ج 13، ص 229.

سخن اين دو شخصيت علمى اهل سنّت، براى كسانى كه بيهوده از دموكراسى بعد از رسول خدا(ع) و يا به گزاف، بحث حكومت مردمى خلفاى راشدين را به ميان مى‏آورند، جالب توجه است.

"فاعتبروا يا اولى الأبصار!!!"

یا علی مدد

یا علی مدد

یا علی مدد

                                                    بسم الله الرحمن الرحیم 

     طلوع آخرین جلوه ذات احدیت ولی امر، صاحب حشر ونشر،

     بقیه الله اعظم ارواحنا فداه بر دوستداران و منتظران ظهورش

                                 مبارک باد                            

                                   ذلت دشمنان به دست حضرت مهدی بعد از ظهور

امام محمد باقر علیه السلام فرمود:

هرگاه قائم بپاخیزد ، ایمان را بر ناصبی عرضه می کند ، پس اگر به طور حقیقی آن را پذیرفت (که هیچ) و گرنه گردنش را می زند ، یا باید جزیه بدهد.چنان که امروز اهل ذمّه جزیه می دهند(یعنی باید مالیات پردازند) و آنها را از شهرها به سوی شهرهای بزرگ می راند.(روضه کافی :8/227)

امام صادق علیه السلام فرمود:

حق را دولتی و باطل را دولتی ست و هرکدام از آنها در دولت دیگری ذلیل و خوار است.

(غیبت نعمانی :319)

و امام باقر درباره آیه 44 سوره معراج : ذلت آنان را فراگیرد ، این همان روزی ست که رسولان حق وعده می دادند. فرمود: یعنی روز خروج حضرت قائم (عج الله تعالی فرجه).

(بحارالانوار:52/316)      

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

                                                       عذاب غاصبين ثلاثه